Statement to police on our intervention in Warsaw Uprising Museum & Frontex

We got invites to go to Komenda policji (police office) on 4th of October, all 5 Polish participants of the actions. Ehsan Fardjadniya and Dorian Batycka were not invited, and it’s highly unlikely they will be.

In the text below, we like to make our artists statement public in regards to our intervention in Warsaw Uprising Museum and Frontex headquarter in Warsaw.

For English please scroll down 

“Polacy! Uchodźcy i Obywatele”

W czasach wojen, konfliktów i kryzysu dokonywanie historycznych porównań jest właściwie oczywistością. Ludzie chętnie sięgają do przeszłości, by lepiej zrozumieć teraźniejszość, by tworzyć nowe, osadzone w historycznym kontekście interpretacje bieżących wydarzeń oraz by przewidywać ich możliwe rezultaty. Walter Benjamin pisał o pakcie, jaki współczesne pokolenie ma z pokoleniami przeszłymi. W kontekście polskim stawianie oporu faszyzmowi, działanie na rzecz równości, solidarności i współpracy to żywa część naszego dziedzictwa.
Polska polityka historyczna jest dziś kształtowana w sposób, który szczególnie mocno akcentuje dramatyczne wydarzenia drugiej połowy XX wieku. Jest to strategia zrozumiała o tyle, że na przykład ofiary Powstania Warszawskiego i walczące w nim osoby oraz ich bliscy przez pół wieku byli systematycznie wymazywani z debaty publicznej i nauczania historii. Nie istniały pomniki, miejsca pamięci, nie było żałoby. Ten brutalnie pomijany fragment polskiej historii wreszcie może zostać wyartykułowany, i zmierzające do jego przepracowania wysiłki polskiego państwa oraz grup i organizacji w całym kraju są oczywiście jak najbardziej uzasadnione.
Przy całym uznaniu dla konieczności przepracowania tego bolesnego wydarzenia, jakim było i jest dla wielu z nas Powstanie Warszawskie, pozostaje jednak kwestią otwartą to, jak będziemy o tej historii mówić, jakie narzędzia zostaną wykorzystane do jej upamiętnienia i przekazania potomności. Pozostaje także sprawą otwartą, jakie doświadczenia i historie współczesne będą z doświadczeniem Powstania Warszawskiego łączone, porównywane i analizowane.
Performatywna interwencja w Muzeum Powstania Warszawskiego, jaka miała miejsce 3 sierpnia 2016 roku, została dokonana z szacunku i współczucia dla ofiar Powstania, z przekonaniem o konieczności kontynuowania postulatów walczących w nim ludzi. Przekaz ten jest głęboko antyfaszystowski, równościowy i solidarny. Powstańcy adresowali swoje przesłanie do wszystkich grup ludności, akcentując w nim konieczność budowania społecznie sprawiedliwej i równościowej ojczyzny. Przekaz ten jest także potrzebny dzisiaj, i to on, a nie próby przekonania młodych ludzi do rozpoczynania kolejnych wojen, powinien dziś być na sztandarach rocznicowych, na pomnikach i w przemówieniach przywódców kraju. To on powinien stanowic klucz do interpretacji podjętego w tragicznej sytuacji wysiłku Polek i Polaków, w tym przedstawicielek i przedstawicieli rozmaitych grup etnicznych i religijnych, które utożsamiały się z polskością, i których wymazywanie jest aktem zwykłego wandalizmu, a nie polityką historyczną.
Jesteśmy dziś świadkami masowego procesu migracji z terenów objętych wojną i konfliktami zbrojnymi. Ludzie uciekają z Syrii, Palestyny, Ukrainy, Egiptu – przed pożogą i nędzą, nie dlatego, że nie mają nic innego do roboty. W 1942 roku do Iranu przybyło około 200 000 uchodźców wojennych z Polski – zostali przyjęci, i po dziś dzień obchodzą rocznicę przybycia do nowej/tymczasowej ojczyzny. Dlaczego Polacy nie potrafią otworzyć swojego kraju na uchodźców dziś? Dlaczego zapomnieliśmy, że mamy historyczny dług wdzięczności wobec tych wszystkich krajów, które na przestrzeni ostatnich 300 lat przyjmowały nasze rodaczki i rodaków w sytuacjach wojny, kryzysu czy biedy?
Do tych kwestii nawiązywała także procesja, wykonana między Muzem Powstania Warszawskiego a siedzibą Frontexu – agencji granic UE, która również znajduje się na warszawskiej Woli. Spiewając żydowską pieśń żałobną, procesja około 6 osób przeszła z MPW do siedziby Frontexu. Agencja ta zajmuje się “uszczelnianiem” granic, i jej polityka daleka jest od jakiejkolwiek demokratycznej kontroli. Wskazanie na jej udział w kryzysie uchodźczym wydało nam się koniecznością. Gdyby Frontex istniał w 1942 roku, żadni polscy uchodźcy nie przedostaliby się do Iranu i innych krajów, gdzie przecież masowo znajdowali schronienie.
W akcji wykorzystane zostały wyłącznie pokojowe strategie – w Muzeum Powstania Warszawskiego osoby performatywnie przedstawiły symptomy “nerwicy frontowej” – nerwicy stresu pourazowego (PTSD), która jest najczęstszym schorzeniem weteranów wojennych. Pod Frontexem nucono cicho żałobną pieśń. Każdy gest i każde działanie wykonywane były z szacunkiem dla ofiar – ofiar Powstania Warszawskiego, ofiar innych wojen oraz ofiar polityki historycznej, która skazuje nas dzisiaj nie na uczenie się budowania społeczeństw solidarnych, tylko na militaryzm i antagonizację. Każdy i każda ma prawo wypowiedzieć się w sprawie historii i jej politycznej reprezentacji. My uczyniliśmy to dzisiaj, w imię ofiar Powstania Warszawskiego, w imię ginących w Morzu Śródziemnym uchodźców, w imię wszystkich tych, którym odbiera się głos na rzecz popularnych ideologii.
Uważamy, że sztuka jest narzędziem do społecznej zmiany w kierunku otwartego i różnorodnego społeczeństwa wolnego od uprzedzeń etnicznych, klasowych, tożsamościowych czy płciowych. Wierzymy, że demokracja zapewnia nam swobodę wyrażania swojej niezgody wobec tych, z którymi się nie zgadzamy.

Anonymous Stateless Immigrants

/////////////////////////////////////////////////////////////

ENG

“Polish people! Refugee and citizen”

In times of wars, conflicts and crisis the practice of historical comparisons is self evident and necessary. People gladly use references to the past, in order to better understand the historical contexts of contemporary events, to better understand the present and to be able to foresee their possible repercussions. Walter Benjamin wrote about the pact that the past generations and the current ones. In Poland the resistance to fascism, actions for equality, solidarity and cooperation are important parts of our national heritage.

The Polish historical policy is today shaped in ways, which emphasize the dramatic events of the XX century. It is fully understandable, particularly in the case of the participants of the Warsaw Uprising of 1944 and its victims and their relatives, who were marginalized and sometimes opressed throughout the postwar history by the a Polish authorities and education. There were no monuments, no memorials, no grieving. This brutally excluded part of the Polish history finally can be articulated, and the efforts of state institutions and social groups and organizatoons in the commemorating of the Warsaw Uprising are both: justified and necessary. With all due respect for the necessity of returning to these events and commemorating the painful events of the Uprising, it is an open question, how these events will be discussed and commemorated for the future generations. It also reminds open, which events of the current Polish history will be connected to those events and how. The performative intervention at the Museum of the Warsaw Uprising, undertaken on August the 3rd 2016 was motivated by respect for the participants of the Warsaw Uprising, and the public message they addressed to spciety. This message was deeply antifascist, egalitarian and for solidarity.

The Uprisers addressed their message to all social classes, accentuating the necessity of building a socially just and egalitarian country. This is a message which we also need today, and it is this message and not the efforts to start new wars, that should be repeated during anniversaries of the uprising, and in the speeches of the contemporary politicians. This message should be the key to the interpretations of the tragic efforts of Polish men and women during the Uprising. They included people of different national, religious and ethnic origins, who identified as Polish and the erasure of their presence from commemorations and anniversaries is an act of vandalism, not a historical politics. We are witnessing mass migrations today, from Syria, Afghanestan, Palestine, Ukraine, Egypt and other countries, they escape from war and poverty, not because they have nothing else to do. In 1942, some 200 000 refugees from Poland came to Iran, they were welcomed and some of them still celebrate the date of their arrival to their new homeland. Why can’t Poles open their country to the refugees today? Why have we forgotten, that we have a historical debt to all these countries, which in the last 300 years have received Poles in times of war and poverty ? These were the issues undertaken by the procession between the Museum of the Warsaw Uprising and the Frontex (European Borders Agency) headquarters in Warsaw. Singing the Jewish mourning song, some 6 people marched between the two institutions. There is no democratic control over Frontex, if this agency existed in the 1942, Poles would never had found refuge.

In this artistic action we used only peaceful strategies – in Warsaw Uprising Museum participants, in a performative way, presented symptoms of “shell shock” – posttraumatic stress disorder (PTSD), which is the most frequent affliction of veterans. In front of Frontex headquarters we quietly hum mourning song. Each gesture and each act was performed with respect for victims – victims of Warsaw Uprising, victims of boarders control and victims of politics of memory, which now – instead of teaching us how to build supportive societies – gives us militarism and antagonisation. Each person has right to express himself or herself on history and it’s political representation. We did it in the name of victims of Warsaw Uprising, in the name of refugees, dying on Mediterranean Sea and in the name of all humans, whose voice vanish in the sound of popular ideology.

Anonymous Stateless Immigrants

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s